Başınız önde eğik yürüseniz, kafanızı kaldırmasanız, efendileri kızdırmasanız, her denene eyvallah etseniz, düşünmeseniz, sormasanız, sorgulamasanız, her söylenene inansanız, gerçek acaba şöyle miydi demeseniz, eleştirmeseniz, biat ve itaat etseniz, efendilerin önünde el pençe divan dursanız, doğru ve dürüst olmaya çalışmasanız ne olur? Ki, zaten böyleyizde, neyse. Efendilerimizde böyle olmamızı istiyorlar ve bekliyorlar zaten. En muteber, en iyi, en namuslu, en şerefli insan siz olursunuz. Hatta böyle olduktan sonra, namussuzda olsanız, şerefsizde olsanız, yalancı da olsanız, dalkavukta olsanız, düzenbaz, sahtekar, riyakar da olsanız hiç farketmez. Yine en muteber siz olursunuz ve sizinde her dediğiniz kahir ekseriyetle olur. Hele bi de maddi gücünüz falan varsa tamamdır, dünyanın en ahlaksızı da olsanız bir dediğiniz iki edilmez böyle bir karakterle. Maalesef çok kötü yaşıyoruz ama çok iyi yaşadığımızı sanıyoruz. Niye böyle? Çünkü cahiliz, hem de öyle böyle değil, saf, ham, tam cahiliz. Biz insançocukları, yanlışa yanlış, doğruya doğru demedikçe ve gerçeğin peşine düşmedikçe hiçbir zaman gerçek anlamıyla insan olmanın ve insanca yaşamın tadına varamayacağız. Zaten olmak ve varmak isteyen kim de mi? Gerçekten, niye korkarız ki gerçekten? Çünkü gerçek rahatsız edici ve konfor bozucudur. Her devirde gerçeğin yanında yer alsak kazanan kendimiz olacağız oysa ama bunu bile bile gerçeğe ya kör kalıyoruz ya da sağır oluyoruz. Niye? Gerçeğin kaybettireceğini düşünüyoruz da ondan. Tarihsel süreçte gördük ki, gerçeğe dost olan dünyanın düşmanı; dünyanın dostu olan gerçeğin düşmanı oluyor. Bu yüzden de gerçekten olabildiğince uzaklara kaçıyoruz, gerçek bizi görmesin, biz gerçeği görmeyelim diye. Bazen her şeyin alt üst olacağından korktuğumuz için, bazen yalancılar bizden diye, bazen gerçek bize kaybettirir diye gerçekten kaçıyoruz. Çünkü menfaatimize öyle geliyor. Dünya menfaat dünyası malum. Oysa kendi menfaatlerimizin peşine düşmeyeceğiz münhasıran, herkesin menfaatinin peşine düşeceğiz ve öyle de olması icap ediyor. Çünkü bencillik çok büyük bir felakettir. Bencilliğin derin ve buzlu sularında yüzerken, insanlığın da donmasına sebep oluyoruz. Gerçek görülmez ama hissettirir kendisini, hissettirdiği zamanda acımaz. Hep kötülüğün ya da acının ucu bize dokununca feryat ediyoruz ama feryat edenlere bunun haricinde hep kör ve sağır kalıyoruz. Bugüne kadar hangi feryada kulak kesildik ve yapmamız gereken bir şey varsa yapmak için gayret ettik? Hiçbir zaman empati yapmıyoruz. Kötülük hiç kimseye dokunmasın demiyoruz, böyle desek ve buna göre hareket etsek kimseye dokunmayacak ve kimse de kötülük yapmaya cesaret edemeyecek ama biz kötülük bizden uzak kalıp başkalarına yakın olunca sessiz ve tepkisiz kalıyoruz, kendimize gelince de bağırıp duruyoruz. Zira başkalarının başına gelen kötülüğe sevinecek kadar ucuz, basit, sıradan yaratıklarız. Yani başkalarına ulaşan kötülükten memnun oluyoruz, zira ancak öyle rahatlayabiliyoruz. Oysa bencil davrandığımız müddetçe kötülüklerin bizi de birgün gelip bulacağı aşikârdır, fakat zekâmız kifayet etmiyor bunu algılamaya ve anlamaya. Menfaatimiz hep baki kalacak zannıyla hareket ediyoruz ve düşenlere el vermekten imtina ediyoruz. Bunu da bile isteye yapıyoruz. Ama öyle bir vakit geliyor ki, elinden tutmadıklarımız, biz düştüğümüz vakit elimizden tutmadıkları için şerefsiz, namussuz oluveriyorlar birden. Niye peki? Ektiğimizi biçiyoruz oysa, niye şekva ediyoruz ki? Ne verdiysen hayata, hayatta onu geri veriyor sana işte, ne güzel değil mi? Diken ektiğin yollardan yürümek niçin zor geliyor pezevenk? Başkası düşünce ve sürününce iyi de, aynı şey senin başına gelince kötü mü? Zamanında insan olmuyorsun, insanlık aklına gelince herkes insan gibi olsun istiyorsun. İnsanlık eden insanlık bulacaktır, insanlık eken insanlık biçecektir, hayatın kanunudur bu bebeğim, unutma! Hayvan olmak kolay gelmesin, sonra insanlık arıyorsun…

YORUMLAR