- Hayır, şimdilik gelmene lüzum yok, bilgin olsun diye aradım.
- Tamam, anne, ne zaman dersen gelebilirim.
O günden sonra, her gün, bazen, günde birkaç defa babasının sağlık durumuyla ilgili olarak annesiyle görüşmeye başladı. Üçüncü gün, annesi;
- Babanı Afyon'daki bir hastaneye, yoğun bakım bölümüne gönderiyorlar, dedi.
Çağrı bu haberi aldığında, bir cuma öğleden sonrasıydı:
- Yarın geliyorum, anne, dedi.
Bu telefon konuşmasına şahit olan, 21 aylık Öykü diline doladı:
-Büyük dede gittiii? Büyük dede gittiii?
Ertesi gün, erkenden yola çıktı. Öğlen saatlerinde, Afyonkarahisar'da oturan kız kardeşi Çiçek'in evine vardı. Ondan, hastanenin yeri ve babası hakkında bilgi aldı. Hemen hastaneye gitti. Yoğun bakım bölümünün bekleme salonunda annesi bekliyordu. Kucaklaştılar. Bilge Hanım bilgi verdi:
- Yoğun bakımdaki hastalarla ancak doktordan izin alınarak görüşülebiliyor. Görüşme de iki dakikayla sınırlı.
İstanbul'dan geldiğini söyleyerek, doktordan, babasıyla görüşme izni aldı. Yanına girdi. Turgut Bey'in yüzü güldü. Çok mutlu olmuştu. Çağrı'nın elini tuttu. Şuuru gayet açıktı. Sesi biraz kısıktı ama çok iyi anlaşılıyordu. Kısa kısa cümlelerle sohbet ettiler. Turgut Bey, en çok torunları ve torununun çocuğunu merak ediyordu. Çağrı, hepsinin iyi olduğunu, ellerinden öptüklerini, şifa dualarını gönderdiklerini söyledi. Bu arada, Turgut Bey sık sık,
- Annen nerede, burada mı? diye soruyordu. Çağrı:
- Burada baba, salonda oturuyor. Seni bekliyor.