Çağrı, bunun gibi, kitaplarına ilgi gösteren başka arkadaşlarına da yemek davetinde bulunmuş, hiçbiri reddetmemiş ama biri hariç kimse de gelmemişti. Herhalde, hayat pahalı, Çağrı'ya külfet olmasın? diye düşünüyorlardı. Halbuki, birisi, sizi biyere davet etmişse, onu gerçekleştirecek gücü ve kaynağı da var demektir.
* * *
Şahane bir bahar günü öğleden sonrasıydı. Çağrı, can dostlarından Alp'le buluşacağı çay bahçesine girdi. Az önce çantasına su sıçramış, çantanın içine de sızmıştı. Kendi eseri olan iki kitabı, ıslanmasın diye çıkarıp çantasının yanına koydu. Bu arada çayı geldi. Çayını yudumlarken yanına birisi yaklaştı. Karşısındaki sandalyeye dayanmış sırıtarak tanıdık biri olduğunu kanıtlamaya çalışıyor, ağzında;
-Beni tanımadın mı? gibi bişeyler geveliyordu.
Çağrı,
-Tanımalı mıyım? diye sordu.
Karşısındaki kendini tanıttı:
-Ben Yaltacık Cardan, sen de Çağrı Cömert.
Çağrı, çaresiz, fakülteden devresi Yaltacık'ı tanımak zorunda kaldı. El sıkıştılar. Çağrı, yeni gelene, otur? falan demediği halde, Yaltacık,
-İki dakika oturayım, dedi.
Çağrı, iyi, çabuk kalkacak? diye içinden sevindi. Yaltacık, anlatmaya başladı. Durumu çok iyiymiş, çok çalışıyor, koşturuyormuş, bu koşturma onu mutlu ediyormuş. Çocukları yurt dışındaymış. Bu, onları keyiflendiriyormuş. Eşiyle, yılda en az bir kere çocukların yanına giderlermiş. Bilet paraları çok pahalıymış, yüz bin liranın üzerindeymiş ama sorun yokmuş.
Bir ara,
- Sen de boş durmuyorsun, kitaplar yazıyorsun, dedi.