Yaltacık, bir süre konuşmayı kesip cep telefonuyla meşgul oldu. Sonra yeniden anlatmaya başladı:
-Seninle en son Lalapaşa'da görüştük.
Bu görüşme üzerinden otuz yıl kadar geçmişti. Çağrı, hatırlattı:
-Burada da görüştük.
Çağrı'nın söylediği görüşme üzerinden bile yirmi beş yıl geçmişti.
-Onu hiç hatırlamıyorum, dedi Yaltacık.
Çağrı da,
-Boş ver, çok zaman geçti, diye üzerinde durmadı.
Lâkin Yaltacık anlatma arzusuyla kıvranıyordu. Şimdi, sağlık işinde ne kadar iyi olduğunu, çevresinin ne kadar genişlediğini, arkadaşlara ve çevresine ne kadar yararlı olduğunu, işinin kendisini ne kadar mutlu ettiğini anlattı, anlattı. Veeeeee,
-Bütün bunlar senin sayende, sen o günlerde beni yönlendirmeseydin, şimdi bu konumda olmazdım. Kim bilir nerede olurdum?
Çağrı,
-Bak, hatırladın, bunları burada, İzmir'de görüşmüş, bişeyler yapmıştık ama önemli değil, dedi.
Yaltacık,
-Öyle deme, senin yönlendirmen, senin desteğin sonucu buralara geldim.
Çağrı,
-Ben hiç öyle düşünmedim, dedi.
Yaltacık,
-Yok yok, yaptığın işi küçümseme, çok önemli bir destekti, dedi.
Yaltacık, destek konusunda bu kadar ısrar edince, Çağrı dayanamadı:
-Madem benden bu kadar destek gördüğünü söylüyorsun, kitap yazdığımı da biliyorsun, biraz önce, sen de dile getirdin, o vakit, gördüğün destek karşılığında kitaplarımı alarak bana destek vermeyi hiç düşünmedin mi?
-Düşündüm fakat nefes alacak vaktim olmuyor!