Turgut Bey'i en iyi tanımlayan hasleti cömertliğiydi. Bu konuda, soyadının tam hakkını veriyordu. Birkaç kişi oturmuş, çay-kahve içmiş veya yemek yemişsiniz. Hesap geldiğinde, cebine ilk el atan mutlaka Turgut Bey olurdu. Her zaman, beklenenden fazlasını yapar, beklenenden fazlasını verir, takdim eder, öderdi.
Düğün-sünnet törenleri gibi takı takılacak yerler için, daha önce onların ne getirip ne verdiğine bakmaz, kendisi yapabileceğinin en fazlasını yapar, götürürdü. Artık emekli olduğu ve asıl gelirini emekli aylığının meydana getirdiği bir dönemde, bir yakınlarının sünnet törenine gitmeleri gerekiyordu. Eşiyle oturmuş, ne götüreceklerini konuşurken, Bilge Hanım:
- Yakışan neyse götürürüz, dedi. Turgut Bey:
- Yakışan, altın takmak, dedi. Bilge Hanım:
- Altın çok gelir. Biz onların neyini gördük? diye karşı çıktı. Turgut Bey:
- Yakışanı dedin. Yakışan altın takmak.
Elbette yakışan yapıldı, altın takıldı.