Bebeğin bakımı dolayısıyla Seçil zaten İstanbul'dan ayrılamazdı. Çağrı, hiç olmazsa bir haftalığına gideyim diye düşündü. Aralık ayının başlarında gitti.
Türklerde, uzun bir ayrılık sonrası, buluşunca kucaklaşmak anayasa maddesi gibiydi. Çağrı, 62 yıllık ömründe, ilk defa, el öpmeden, sarılmadan, kucaklaşmadan anne-babasıyla buluştu.
Eve girince, mesafeli olarak oturdular. 79 yaşındaki annesi, 87 yaşındaki babası oldukça sağlıklı gözüküyordu. Şişle örgü ustası olan Bilge Hanım, o yaşında, bebeğe yelek-hırka örüyor, çok hoş, çok şirin eserler yaratıyordu. Bilge Hanım ve Turgut Bey, en çok torunlarının kızı Öykü'yü merak ediyordu. Çağrı,
- Bir ay sonra bir yaşına girecek. Yavaş yavaş ayakta durmaya başladı. Bugün-yarın yürüyecek, herhalde, dedi.
Onu çok görmek istiyorlardı. İstanbul'a gitmelerine imkân yoktu. Çağrı, Öykü'nün resim ve videolarını gösterdi. İki gün sonra, Seçil, birkaç adım attığını gösteren videosunu göndermişti. Beraber, maşallah, maşallah? diyerek seyrettiler.
Öykü'yü görebilmelerinin tek yolu, onu Sandıklı'ya getirmekti. Neslihan da hem uzun süredir görmediği dede ve babaannesini görmek hem de onların isteğini yerine getirerek bebekle Sandıklı'ya gelmek istiyordu. Salgın tehlikesi hafiflerse, Sandıklı'ya muhakkak gideceklerdi.