Çağrı, dikkatle dinliyor, gözlemliyordu. Çalkara, tamamıyla kendine odaklıydı. Hiçbir şekilde başkasını, başkasının durumunu, meşguliyetini, işini, aşını merak etmiyordu. Çağrı, konuyu başka alanlara çekmek için sorular soruyor, Çalkara, kısaca cevapladıktan sonra, kendini methetmeye devam ediyordu. Dayanamadı:
- Hocam, dedi, kitaplara ilginiz, kitaplarla aranız nasıl? diye sordu.
Çalkara:
- İşte, kem küm.
- Hocam, bir edebiyat öğretmenisiniz. Bornova Kitap Günleri alanında, kitaplarla dolu bir parkta ve şu anda da bizim kitaplarla dolu sergiliğimizde bulunuyorsunuz. Biz ne yapıyoruz, nasıl bir derneğiz, ne yazıyoruz hiç merak etmiyor musunuz?
Çalkara hiç merak etmedi, hiç bakmadı ama bozulmuştu. Savunmaya geçti. Çağrı:
- Yahu, bir saattir kendinden bahsediyorsun. İnsan bir nebze olsun, nezaketen karşısındakiyle ilgilenir. Bu kadar ben merkezci olunur mu ya? İnsaf ya!
Çalkara hızla kalktı, sergiliği terk etti. Söylene söylene uzaklaşıyordu.