Saatlerdir oturuyorlardı. Çaylar, kahveler, maden suları içilmiş hatta arada birer de künefe yemişlerdi. Artık çay bahçeleri, kafe? adını almış, lokanta gibi, yiyecek hizmeti de veriyorlardı.
Hava kararmaya başlamıştı. Hesabı ödeyip kalktılar. Otobüs durağına kadar birlikte yürüdüler. Tekrar buluşmak dileğiyle ayrıldılar.
Çağrı eve vardı. Başını yastığa koyduğunda, aklına, öğleden sonra yaşadıkları geldi, bir riyakârın, riyakârlığını kendi kendine itiraf ettiği sahne geçti gözlerinin önünden? Şükran duygularıyla dolu olarak, Allah'ım, ne büyüksün!? diye düşündü ve uykuya daldı.
* * *
Bornova'da, Ege Üniversitesi Toplum Bilimleri Fakültesi'nin işletmesini üstlendiği bir sosyal tesis vardı. Asırlık ağaçların altında, çok güzel çiçek ve bitkilerle düzenlenmiş bakımlı bir bahçesi, kapalı mekânları da olan bir tesisti. Yiyecek, içecekler hem güvenilir hem de gayet hesaplıydı. Tesis, üniversite yerleşkesinin hemen yanındaydı. Ege Üniversitesi mensuplarına açık olduğu gibi, ülkedeki bütün Toplumbilim Bölümü mezunlarına da kapısını açmıştı.
Özellikle bahar aylarında çok talep görüyor, Çağrı da fırsat buldukça gidiyordu. Güzel bir bahar gününde, eşiyle beraber oturuyor çay içiyorlardı. Tesis, kendine hizmet? sistemiyle çalışıyor, herkes kendi yiyecek ve içeceğini kendisi alıyordu. Çayları bitmişti. Çağrı, tazelemek için kalktı.
Çay ocağından çayları aldı. Yerine gitmek için döndüğünde, karşısında birisinin mahcup, neredeyse suçlu bir ifadeyle gülümseyerek kendisine baktığını gördü: Karacık Emin!