Aradan aylar geçti. Çağrı, eşiyle birlikte, İstanbul'da çocuklarının yanında olduğu günlerde bir telefon geldi. Oyuncu ajansından arıyorlardı. Reşat Nuri Güntekin'in, Dudaktan Kalbe adlı romanını filme aktarıyorlarmış ve bir Osmanlı binbaşısını canlandırmak için, Çağrı'nın bıyıklı resimdeki tipini uygun bulmuşlar.
- Bıyıklı halinizi koruyor musunuz? diye sordular. Çağrı, bıyıklarını kestiğini ama yeniden bırakabileceğini söyledi. Zaman darmış.
- O vakit, gelin takma bıyıkla deneyelim, dediler.
Film seti Beykoz'daymış. Adresi verdiler, ertesi gün saat 8'de film setinde olmasını istediler.
Çağrı, ertesi gün erkenden kalkıp, heyecanla hazırlandı ve verilen adrese gitti. Kendini tanıttı. Bir görevli yer gösterdi, oturup beklemesini söyledi. Oturdu. Sabırla beklemeye başladı. O günkü çekimler, setten başka bir mekânda yapılıyormuş. Verilen adreste bir-iki görevliden başka kimse yoktu. Film ekibi ancak öğleden sonra sete geldi. Görevliler Çağrı'yı işaret ettiler. Yönetmen yardımcılarından biri, yapılacak işi, sahnenin mahiyetini anlattı ve içinde takma bıyıklar olan bir kutu verdi. Buradan uygun bıyık takılacak ve çekim yapılacaktı. O gün bıyıklar denendi ve ucu yukarıya kıvrık bıyığın uygun olduğuna karar verildi. Bu arada, Osmanlı Binbaşısı üniformasının da bulunduğu kostümler gösterildi. Üniformayı giydi. Biraz büyük gelmekle beraber, oturularak çekilecek kısa bir sahne için sakıncası olmadığı söylendi.