Hz. Peygamber’in hekime cevabı, “Çevremdekilerin adeti budur, iştahları gelmeden yemezler, henüz iştahları varken de ellerini yemekten çekerler”.
Kıssa çok düşündürücü! Bir beldede, bir ülkede yıllarca kimsenin hasta olmaması, hekime başvurmaması… Böyle bir şey mümkün mü?
Belki de mümkündür!
Çok yemenin, türlü-çeşitli hastalıklara davetiye çıkardığını bilmeyen, kabul etmeyen var mı?
Öyleyse, bir topluluk, yıllarca az yemekle yetinirse, o toplumun bireyleri henüz iştahları varken ellerini yemekten çekmeyi alışkanlık haline getirirse hastalıklar azalmaz mı?
Bu alışkanlık kuşaklar boyu sürdürülebilirse sonuç ne olur?
Belki de hastalıklar son bulur!
Bu husus denenmeli…
Sevgili Peygamberimizin Hadis’ine yürekten inanarak,
Çok yemenin hastalık,
Az yemenin sağlık getirdiğini bilerek, doymadan kalkmayı hayatımız boyunca uygulamalıyız.
Henüz iştahımız varken yemekten elimizi çekebilirsek ömür boyu sağlıklı yaşayabileceğimize yürekten inanıyorum.
Dinimizislam.com’un özdeyişini tekrar ediyorum:
Az yemek ustalık, çok yemek hastalık!
Hafifleyen İnsana Manevî Kapılar Açılır, Sır Kapıları…
İncelen, hafifleyen insan uçar…
Diğer insanlar onu başları üzerinde taşır, parmakları üzerinde uçurur.
Hatta Arif Nihat Asya’nın, bir şiirinde dile getirdiği gibi, insan öyle hafifleyebilir ki “toprağa gölge bırakmadan yürüyebilir”.
Büyük şaire kulak verelim:
Kıyılır mı hiç basmağa, Laleye, güle, zambağa, Öyle hafifle, toprağa Gölge bırakmadan yürü!