Bu yepyeni aydınlanma şekli ve yeni bilinç seviyesiyle Çağrı, dost gözüken riyakârlardan uzaklaşıyor, gerçek dostlara sımsıkı sarılıyor, onlarla daha fazla buluşuyor, görüşüyordu. Zamanını, enerjisini, imkânlarını samimi dostlara ayırıyordu.
Muhakkak, böylesi daha iyiydi. Özellikle, ilerleyen yaşlarda çok arkadaşa, hele yüzlerce yüzeysel arkadaşa hiç ihtiyaç yoktu. Kalabalıkların yerine, birkaç candan dost daha iyi, daha faydalı, daha iç açıcı, daha sağlıklıydı. Enerjinizi tüketen, iki yüzlü davranışlarla sizi üzen, buluşmalardaki samimiyetsiz ve boş konuşmalarıyla sizin vaktinizi çalan sözde arkadaşlardan kurtulmuş oluyordunuz.
Nadiren, Çağrı'nın, neden kendilerinden uzaklaştığını merak edenler oluyordu. Çağrı onlara, Barış Manço'nun, Kendimi Hıyar Gibi Hissediyorum? parçasını hatırlatıyor, derdimi anlatmak uzun hikâye, kendimi ifade ettiğim bir yazı var, onu göndereyim, merak ediyorsan, oku? diyor ve yukarıdaki yazıyı iletiyordu.
Güze doğru, İstanbul'a gitti. İstanbul'da pek çok hemşerisi, arkadaşı ve orada bulunduğu dönemlerde tanıştığı dostları vardı. Her geldiğinde, o dostlardan mümkün olduğunca çoğuyla buluşmaya, görüşmeye çalışırdı. Çok yıllar önce, İstanbul'da, o zaman üye olduğu siyasî parti teşkilatında tanıştığı, sonra iyi dost olduğu, kendisinden 10 yaş kadar küçük Yiğit adlı bir arkadaşı vardı. Sık sık haberleşirlerdi. Yiğit,
- Abi, İstanbul'a geldiğinde seni, emekli öğretmen olan yazar bir abimle tanıştıracağım, demişti.