İklim bakımından, doğal güzellikler, tarihî özellikler ve antik kalıntılar bakımından o kadar zengin topraklar üzerinde oturuyoruz ki ayrıca, her bölgede, her il ve ilçede müthiş çeşitlilikte ve zenginlikte bir kültüre sahibiz.
Üstatlardan; Aşık Veysel’den, misal, “Dostlar beni hatırlasın”ı,
Zeki Müren’den, misal, “Fakir bir şairim ama”yı,
Melihat Gülses’ten, misal, “Bir demet gül vereyim mi?”yi,
Abdullah Yüce’den, misal, “Bu ne sevgi ah, bu ne ıstırap?”ı,
Ersen ve Dadaşlar’dan, misal, “Aman tertip can tertip”i,
Barış Manço’dan, misal, “Cacık, sözüm meclisten dışarı”yı,
Orhan Hakalmaz’dan, misal, “Tanrı’dan diledim bu kadar dilek”i,
Mükerrem Kemertaş’tan, misal, “Huma kuşu”’nu,
Cem Karaca’dan, misal, “Yorgunum kaptan”ı,
Kazancı Bedir/Mahzun Kırmızıgül’den, misal, “Nemrudun kızı”nı,
Müzeyyen Senar’dan, misal, “Feraye”yi,
Neşet Ertaş’tan, misal, “Yalan dünya”yı,
Özay Gönlüm’den, “Ninenin mektupları”nı, “Zobalarında guru meşe yanıyor”u dinlemeyi seviyorum ki bu liste uzar gider.
Bu türkü ve şarkılardaki, tınılar ayrı bir güzellik, sözler ayrı bir güzellik. Meselâ, “Bir demet gül vereyim mi?” güftesindeki, “Almamış gibi yazımı/Güldürmesen de yüzümü, DİLE GETİRP SAZIMI/Bir selâm göndereyim mi?” mısralarında eşsiz, harikulade bir lezzet buluyorum. Bu kadar özgün ve yaratıcı bir duygulanmanın başka bir kültürde olabileceğini düşünemiyorum.
x x x
Siyah-beyaz, duygusal yerli filmleri,