Ortadoğu’daki karmaşa ve onun Türkiye’ye yansımaları ve etkilerinin,
İslam’ın yanlış anlaşılması ve algılanmasının, din tüccarlığının verdiği zararların her geçen gün biraz daha gün yüzüne çıkmasının,
Bayrağa, huzura, birliğe, dirliğe, çağdaşlığa saldırıların memleketi zor bir duruma ve ortama sürükleyebileceği endişeleri!
Elbette bu endişeler sezgi ve şuuru keskinleştiriyor… İdraki kanatlandırıyor, ruhlarda ve zihinlerde bir hassasiyet yaratıyor…
Millet hissediyor ve biliyor ki; şu huzurumuzu, Doğu âleminden şu “müspet farkımız”ı, gelişmişliğimizi “Atatürk Devrimleri”ne, “Cumhuriyet Aydınlanması”na borçluyuz…
Bunları kaybetme tehlikesi millette bir irade meydana getirdi… Toplumsal bir irade…
Geldiğimiz noktadan asla geri adım atmama,
Modernleşmeye sahip çıkma ve onu sürdürme,
Özgürlüklere ve bağımsızlığa sahip çıkma iradesi!
Dün, 10 Kasım’da bu irade, ülkenin her yerinde, zihinlerden ve ruhlardan taşmış, ete-kemiğe bürünmüştü…
Ata’ya şükran duygularımız ve dualarımızla…
11 Kasım 2014
ŞİİR DEĞİL ŞUUR; SEMERKANT-I BUHARALAR
21 Mart, Nevruz bayramı... Toprağın uyanışı, baharın başlangıcı...
21 Mart 1973, Aşık Veysel’in “sadık yari”ne, kara toprağa kavuştuğu gün!
Onu her zaman anmak, hatırlamak, incelemek lâzım... Elbette bilhassa ölüm yıldönümlerinde. Bugünlerde ölümünün 39’ncu yılını idrak ediyoruz. Hakkında söylenecek çok şey var. Şimdilik sadece şunlarla yetinelim:
Gözleri kapalı, tek gün okula gitmemiş, bir harf bilmeyen halk ozanının o müthiş eserleri insanda hayranlık uyandırıyor.