Bütün sosyal medya ortamlarının çok büyük fırsatlar yarattığı inkâr edilemez.
Hele ilk göz ağrımız Facebook... Pek çok yeni ve harika insanla tanışmak, yıllardır izini kaybettiğimiz dost ve yakınlarımızı bulmak, ülkeden ve dünyadan haberler almak... Ürünlerimizi pazarlamak... Gruplarımızı, çalışmalarımızı dünyaya tanıtmak... Benim gibi, kimsenin tanımadığı “gönüllü dijital” bir yazara yüzlerce okuyucu kazandırmak! Bunlar hayal ötesi imkân ve fırsatlar! Lâkin bunun bir bedeli yok mu?
Var tabii... Hem de ağır bir bedeli var: O dünyada kaybolmak!
Nasıl yani?
Bunu, soruların en önemlisini sorarak açmalıyız:
KİM KİMİN AVUCUNUN İÇİNDE?
Parkta, yanlarında 2-3 yaşındaki çocukları olduğu halde, cep telefonlarında kendi âlemlerine gömülmüş olarak yürüyen çiftlere,
Direksiyonda mesaj yazmaya uğraşan sürücülere,
Sabah işine yetişmek için koşuştururken, hatta ışıklarda karşıya geçerken akıllı telefonundan gözünü alamayanlara,
Okulda, eğitimde-öğretimde akıllı telefonunu karıştıran öğrenci hatta öğretmenlere,
Evde, komşuda bir araya geldiğimiz dost ve yakınlarımızdan bazılarının, bilhassa gençlerin, muhabbete katılmak yerine, cebiyle sohbeti tercih ettiklerine rastlamış olmalısınız! Örnekler sayfalar boyu uzatılabilir…
Belli ki akıllı telefon, bulunduğumuz anın hakikatiyle bağlarımızı kopartıyor. Bir noktadan sonra biz ona değil, o bize hâkim olmaya başlıyor.
Bu, bağımlılık hatta esaret altına girmektir.
Esareti altına, hem de “gönüllü olarak” girdiğimiz bir “güç”;
Bizi; dilimizi, kültürümüzü, örf ve âdetlerimizi yozlaştırabilir,