Ne diyorsunuz? Bu üç sözcükten daha öz bir söz duymuş muydunuz? Üç sözcüklü bir deyim ki, anlatılmak istenip de anlatılamayan her şeyi, anlayabilecek olanlara anlatıyor. Bir toplum romanını üç sözcükle veriyor. Dükkânının önündeki Türkmen’in ağzından bu üç sözcüğü duyunca çarpılmış gibi oldum, donup kaldım bisüre... Arabaya binip, Kerkük yoluna çıkınca içimi bir sevinç kapladı; güzel Türkçemin, anadilimin anlamlılığının, güzelliğinin, yetkinliğinin estirdiği sevinç... Başka hangi dilde olabilir bu denli az sözle bu denli çok şeyi anlatma gücü? Sevincim salt anadilimin gücünden değildi. Irak’ta Türkmenler bunca yüzyıllardan beri toplu varlıklarını koruyabilmişlerse, bunu güzel dilimizin gücüyle başarabilmişlerdir. Bunca yüzyıllardan beri eriyip gitmemeleri, benliklerini koruyabilmeleri, ne Irak’taki iktidarların hoşgörülerinden, ne de Türkiye iktidarlarının Irak Türkmenlerine kültürel alanda olsun birazcık yardım etmiş olmalarındandır. Dilleri, onları yüzyıllardan beri ve bugün de, en güçlü bağ, en dirençli harç olarak birbirlerine bağlayıp toplu yaşatabilmiş. Ama bugün? Ya bugün? Üç sözcükle, en anlamlı özsözleri yaratabilen Irak Türkmenlerinin dili bugün yok ediliyor. Dillerinden başka da kendilerinin olan pek bişeylerini bırakmamışlar Türkmenlerin... Ben size bir dilin öldürülüşü cinayetini haber veriyorum. Evet, cinayet var! bu gidiş böyle giderse, daha on on beş yıl sonra Türkmenlerin anadili de Arapça olacak, o zaman da ortada Türkmen kalmayacak. (Sayfa 15-17)
