Aradan bir ay geçmişti. Biz yine İstanbul’daydık. Saat 15 sularında yemek salonuna gelen Atatürk bir ara bana:
- “Çelebi efendi, (Atatürk Granda’ya böyle hitap edermiş) şimdi Ankara’da Reşit Galip Bey, bir konferans verecek onu dinleyelim mi?
Radyoyu koşup açtım. Reşit Galip’in Türk Ocağı salonunda verdiği bir saatten fazla süren konferansı sessizce dinledi. Radyoyu kapattıktan sonra gözlerinde bir sevinç pırıltısı yanıp söndü.
- “Kendisini affettirdi” dedi
On beş gün kadar sonra, güzel bir sonbahar günü biz Ankara’ya gittik. Ertesi akşam, Reşit Galip’i sofraya çağırılmış gördüm. Sanki aralarında hiçbir şey geçmemiş gibi hareket ediyorlardı. Atatürk bir ara Reşit Galip’e doğu eğildi. Sadece onun işitebileceği bir sesle,
- “Yarından itibaren Maarif vekilisiniz” dedi.
Bu mu “tek adam”?
İnsaf yahu! İz’an yahu!
Dünyanın geldiği noktaya, gidişata, bilhassa İslam coğrafyasının haline baktıkça, her geçen gün, her geçen yıl, Atatürk’ün ve devrimlerinin önemi ve kıymeti biraz daha fazla anlaşılıyor. Her geçen gün, Atatürk ve kadrosuna şükran duygularımız ve rahmet dualarımız daha derinden, daha yürekten geliyor. Hepsinin ruhları şad olsun.
26 Ağustoslar, 30 Ağustos Zafer Bayramı, Zafer Haftası kutlu olsun.
Cumhuriyetin ışığı her an biraz daha güçlenerek ilelebet pırıl pırıl parlasın! Bütün karanlıkları yok etsin! Aydınlatsın, aydınlatsın, aydınlatsın!
28 Ağustos 2021