Yerli Medya   |   Yabancı Medya   |   Faydalı Linkler  |   Ana Sayfam Yap   |   Sık Kullanılanlara Ekle 
25 Haziran 2019 Salı TSİ 14:31:00
» Anasayfa
» Sosyal
» Ekonomi
» Eğitim
» Siyaset
» Asayiş
» Teknoloji
» Sağlık
» Gündem
» Son Haber
» Çocuk
» Dünya
» Yerel
» Spor
» Kültür / Sanat
» Çevre
» Araştırmalar
» Takipteki Konular
» Foto Galeri
» Seri İlanlar Yeni
» Künye
     
Türkiye'de gerçekten bağımsız basın kuruluşu var mı?  
Hayır Bağımsız basın kuruluşu yok.
Evet Bağımsız basın kuruluşları var.
 
» En Çok Okunanlar
   
 
» Gerekli Linkler
    
 
 
Bizce Daha Önemli Olan 10 Haber
 
 
Adaletli Bir Dünya İçin Yıldız kardeşlerden mini bir adım
ANKETE KATILIN 
'HUTBELERDE YOLSUZLUKLA İLGİLİ AYETLER NEDEN YOK?' 
YARATICI GÜÇ KAVRAMI 
2. YAHUDİ DEVLETİ İÇİN AÇIK DAVET 
Dürüst Muhabirlere Bir Haber  
SENA KABARTMA HARFLERDEN HİKÂYE OKUDU  
125 BİN TÜRKMEN ÇÖL ORTASINDA YARDIM BEKLİYOR 
Türk aydınlarından iktidara milli uyarı! 
Adalet
     
 
OYLARIMIZ ÖNSEÇİM YAPAN PARTİYE.................................... Bu kampanya...
Devamı >
 
     
 
  HOŞGÖRÜ 
  NAMIK KEMAL VE MUSTAFA KEMAL’İN RUHLARI ŞAD OLDU
24.06.2019
 
  İsmail Hakkı CENGİZ 
hacengiz@gmail.com  
 
  Düşünce Vadisi 
  İNANANLARIN AÇMAZLARI...
24.06.2019
 
  Özgür DENİZ 
 
 
  GERÇEKLER 
  SSCB ve Sosyalist-Komünist ideolojiye takılıp kalmış olanlar…! (1)
12.06.2019
 
  Adnan PELVANLAR 
 
 
  İNSANCA 
  EKONOMİ- YATIRIM: ‘TÜRKİYE HİÇ BU KADAR CAZİP OLMADI’
16.02.2019
 
  Neslihan KORUTÜRK 
 
 
  GÖZÜN GÖRDÜĞÜ 
  Bu kavganın kazananı olmaz.
13.06.2019
 
  Hüseyin ŞİNASİ 
 
 
  DUYGULAR, ŞİİRLER 
  YİĞİTLİĞİM İÇİN HÜZÜNDÜR,ZÜLDÜR
13.05.2019
 
  Orhan AFACAN 
 
 
  MİSAFİR YAZAR KÖŞESİ 
  EĞTİM SİSTEMİMİZDE MATEMATİĞİN SOSYAL BİLİMLERLE DANSI, Lütfiye KADER
21.05.2019
 
  GENEL HABERLER Misafir Yazar 
 
 
  HAYATIM SPOR 
  Bütün Yarışmacıların Kazandığı Bir Spor Dalı: DAĞCILIK
24.03.2019
 
  Nazmi HİSARLI 
 
 
  ZEKÂ, KİŞİSEL GELİŞİM 
  Aziz Nesin Nasıl Kurtuldu?
24.04.2019
 
  KİTAP; SANAT ÂLEMİ 
 
 
  SÖZÜN SULTANLARI  
  Döneklerin şifreleri, Nevzat DAĞLI
20.06.2019
 
  GENEL HABERLER 
 
 
  Dünyaya Adalet istiyorum 
  Bir görünmezlik hikayesi!
13.10.2018
 
  Osman YILDIZ 
osman@yb.com.tr  
 
 

 
» Haberin Doğru Adresi
Siyasi bir özne olarak YSK rejim müteahhitliğine soyunurken (2/3) – Orhan Esen
 
03-06-2019


YEŞİL GAZETE

Yazının ilk bölümü için tıklayın

***

Bağımsız bir siyasi özne olarak Devlet


YSK darbesinin 100% Erdoğan kontrolü ve inisiyatifinde düz çizgide ilerlemiş bir sürecin sonucu olmaktan çok, kendisi açısından da heyecan verici ve arzu gıdıklayıcı olduğu kadar, belki de bir tür kerhen rıza karşılığı gerçekleştirilmiş riskli bir işlem olduğunu, sürecin arkasında en azından bir başka aklın daha olduğunu düşünmek için nedenlerimiz yok mu ? Arka planda çoklu çatışmaların varlığı hissediliyor. Önce çatışma, ama ardından konsensüs. Gerek mazbata gerekse yenileme kararı için geçen görece uzun süre, konsensüs oluşumu için gerekli pazarlıklar ile açıklanabilir. Farklı düzeylerde çatışmalar ve uzlaşmalar. En bariz çatışma düzeyi kuşkusuz AKP içi çatışma, kamuoyuna da hayli yansıdı. ‘Rant partisi’nin ikinci tur için çok bastırdığı, karşısında daha rasyonalist düşünen ve İstanbul’dan kontrollü geri çekilmeyi savunan bir kanadın varlığı yazıldı çizildi. İkinci tur sonuçlarına dair riskin parti kanatları açısından farklı hesaplandığı ve risk alma şevkinin her kademede aynı olmadığı hissediliyor.

Kurul’a AKP içinde ağırlık kazanan risk yanlısı kanadın iradesi doğrultusunda bir sufle gittiği yönündeki kamuoyunda yaygın olan kanaat, meclis kürsüsünde de en yüksek perdeden dillendirildi. Kurulun yaptığı işin tutulacak tarafı yok. 3’ü asil 4’ü yedek, 7 tekil üyenin bireysel imzası ile alınan kararın prosedür itibari ile de sorunlu hatta anayasaya aykırı olduğu da iddia edildi. Kompleks bir hukuksuzluk zemininde alınmış karar için darbe sıfatı, yakışır. Ancak hukukçu cübbesi taşıyan imzacılarının sırtına haylice bir tarihsel yük bindiren bu kararın ardındaki tek saiki bir sufleye indirgemek, işi en azından fazlaca basitleştirmek, gereksiz bir komplo abartısı ve Erdoğan’a da sahip olduğu gücün ötesini vehmetmek anlamına gelir. Bunun ötesindeki anlamlarına ise aşağıda değinilecek.

Argümanın bundan sonrası, bir başka rasyonelin daha devreye girmiş olduğu, en azından bir kervanın daha yola düzülmüş olduğu, kendinin farkına varır ise bir üçüncüsünün de muhtemel olduğu varsayımı üzerine inşa olacak. Bir kısım YSK üyesinin kendilerine bu somut tarihi anda bir tür doğal tarihsel misyon vehmettiklerini, somut durumu özgün bir rasyonelle analiz ederek, hızlı ve içgüdüsel bir refleksle siyasal bir özne olarak davrandıklarını düşünebiliriz. Bu iradenin iktidar partisi içinde oluşan baskın irade ile anlık ve pragmatik bir kesişme oluşturduğunu ve bu tarihsel kesişme anının gerekli kıldığı pazarlıkların olası senaryolara göre yapıldığını düşündürecek nedenler var.

YSK’nin siyasallaşması geleneğe dayanıyor

İlk tespit şu: Kurulun inisiyatif alarak kendini siyasallaştırması tesadüfi ve havada bir tasarruf değil, bir geleneğe dayanıyor,: Bir zamanlar, 10 yılda bir durumdan vazife çıkarma biçiminde tezahür eden bu tavır, 12 Eylül Anayasası ile kurumsallaştırılmış ve MGK’ye zimmetlenmişti. MGK, bin yıllık düzen kurma hamlesinden sonra etkisizleştirilince nöbet yüksek yargıya devrolunmuş, Anayasa Mahkemesi anahtar bir anda ikiletmeden görevi üstlenmişti. Abdullah Gül’ün arpa-boyu-yol-tweet’i sürekliliği doğru yakaladı.


Kısacası bu rasyonel, bildiğimiz devlet refleksinden başka bir şey değil. Dileyen başına “derin” sıfatını da eklesin. Yola düzülen kervan, kadim bir kervan. Refleks kolektif, içselleşmiş, içgüdüsel. Kendi makulünü bulmak için sufleye ihtiyacı yok. Kurul tasarrufu elbette bariz bir anayasal yetki aşımı, ama zaten tam da böyle anlarda bu aktörler fiilen anayasa haline gelmiyorlar mı? Tasarruf, bizzat Kılıçdaroğlu tarafından en üst perdeden eleştirildi ve tam etkisiz kaldı: Tam da bu hal geçmişte MGK’nin ya da Anayasa Mahkemesi’nin çektiği kırmızı çizgilere benzer bir toplumsal algıya işaret etmiyor mu? Öyleyse yanıtlanması gereken soru şu: Devlet aklı bu tarihsel anda kendi rasyonelleri açısından mantıklı hangi fırsatı gördü? Gördü de, Erdoğan ve bir kısım çevresinin İstanbul’a ihtiraslarının dikte ettiği, kendileri açısından riski zorunlu kılan tavırla pratikte uzlaştı, kervanını şimdilik aynı kervansaraya sürdü?

Ve birlikte düşünülmesi gereken ikinci soru: Bu pragmatik kesişme devlet rasyoneli açısından da nasıl bir senaryo varsayımına dayanıyor? Bu senaryonun gerçekleşmemesi, bir riske işaret ediyor mu?

Toplumun yürütme ile ilişkisinde kalıcı dönüşüm


Tam bu noktada ikinci bir sufle devreye giriyor. Kurula yapılmış “gollük bir orta”, belki daha doğru teşbih. Sahibi “sokak”. Sokağın atağı, Ekrem İmamoğlu’nun yükselen karizması ile orantılı, birbirini karşılıklı besleyerek hayli hızlı bir biçimde gelişti. Politik kariyeri, kuşkusuz 16 Nisan anayasal düzeninin dayattığı zihinsel yapıların da etkisiyle, ender siyasetçiye nasip olacak bir hızla inşa oldu.

Sokak, 31 Mart yolunda ve sonrasında, mümkün her fırsatta İmamoğlu’nda “başkan kumaşı” gördüğünü belli etti. Sokağın ötesinde, aydın çevrenin de kendisiyle henüz hukuken olası bir belediye başkanı sıfatı taşıdığı aşamada ilişkileniş biçimi, İmamoğlu’nun kişisel karizması üzerinden başkanlık rejimi ile kurulmuş pozitif bir ilişki olarak okunmalı.

Demokratik bir düzenden yana olanların bu pası doğru okuması, gelecek adımları sağlam atmak açısından faydalı: 16 Nisan mayası bir anlamda tuttu. Şöyle ki; Türkiye’de yürütme organının artık parlamento aracılığı ile değil, seçmenin doğrudan oyu ile seçilmesinin güçlü bir sosyo-politik meşruiyet tabanına sahip olduğu ortaya çıktı. Bu durum karizmatik bir belediye başkan (aday)ı üzerinden görünür hale geldi. Bunu söylemek, güçler ayrılığını ortadan kaldıran Türkiye tipi başkansı rejime muhalif olan ve referandumda hayır vermiş cevrelerin mevcut rejime angaje olduğu anlamına elbette gelmiyor; tutan şey hukuk devletini ortadan kaldıran anti-demokratik bir paket olarak 16 nisan rejiminin bütünü değil. Ama seçmenin yürütme organını doğrudan seçmesi, onunla parlamento dolayımı olmaksızın ilişkilenmesi fikri hızla benimsendi ve sağlam bir meşruiyet tabanı buldu. An itibarıyla eğer seçmenin kabaca yarısı yürütmeye ilişkin özlem ve beklentilerini Erdoğan’ın şahsında yansımış buluyor ise, öbür yarısı da İmamoğlu’nun şahsını kendi siyasal özlem ve beklentilerinin yansıma alanı olarak görmeye başladı. 16 Nisan anayasasının güçler ayrılığı ve hukuk devletine ilişkin tüm sorunları bir yana, bir tür fiili “Sizin varsa, artık bizim de var!” durumu oluştu.

Sonuçta 3 kervan, 3 ayrı kapıdan girerek 23HaziranHan’da buluşmuş oldu. İlki malum, “Tek adam/sonrası tufan” kervanı. Bunun hakkında çok yazıldı çizildi, konunun uzmanı olmayanı dövüyorlar. Oraya girmeyeceğim.Yazının buradan sonrasında diğer ikisini okuma denemesi yer alıyor. Önce devlet aklının orta vadede yatırım yaptığı senaryo ve bunun bağlandığı stratejiye dair bir okuma. Adını da baştan koyalım: Devletin kervanı, “iki adam” ya da “ebediyen tahterevalli” kervanıdır. Son olarak devlete gollük ortayı yapan toplumun kendi demokratik çıkarı için geliştirebileceği olası stratejinin imkanları ya da koşullarına bakacağız. Tekrarlanan seçime “varız” deyip boykot etmemekle toplum da kervanını 23HaziranHan’a sürmüş bulundu. İyi organize olup buradan bir çoğulcu katılımcı demokratik rejim kervanını yola çıkarma şansı var mı?

Bir beka stratejisi olarak Tahterevalli rejimi

31 Mart ve sonrasında İmamoğlu’nu yükselten toplumsal dalgayı bir tehdit olarak algılayan Erdoğan ve bir kesim çevresinden farklı olarak, devlet aklının aynı olguyu olası bir tarihsel fırsat olarak okuduğunu teslim etmezsek YSK kararını anlayamayız. Devlet toplumun ortaladığı topa sezgisiyle hızlı girdi, burada santrafor rolü YSK’ye düştü, bayrağı MGK ve Anayasa Mahkemesi’nden devralmış oldu.


YSK kararında etkin bir damar Erdoğan faktörü idiyse, diğer damarın da devletin öz beka kaygısı olduğunu görmek gerekiyor. Devleti önce parti, giderek karizmatik tekadam ile özdeşleştiren, iki yüzyıllık devlet kurumsallaşmasını tarumar eden, bir öteki safhada kendi yetişmiş parti kadrolarını da tasfiye eden bir anlayış, bir tekadam rejimi dahi değil, bir benden sonra tufan rejimidir. Bu noktada bürokrasinin ayakta kalabildiği ölçüde kendi bekasını, kendisini özdeşleştirdiği devletin sürekliliğini sağlayacak en basit ve garantili görünen formüle hamle etmesi mantıklıdır. Bu çerçevede devlet aklı, orta ve uzun vadelere ilişkin strateji ve taktik geliştirmeyi önceleyecektir. Erdoğan sonrası dönem, Erdoğan’a bırakılamayacak kadar ciddi meseledir.

YSK üyeliğini bir tür emir kulluğuna, verilen kararı itaatkarlığa indirgeyen – başta Kılıçdaroğlu’nunki olmak üzere – bakış, bu çerçeveden bakınca hayli sorunlu: YSK’nin tek adam senaryosunu gerçekleştirecek bir araca indirgenmesi, sorunun da tek adamın kendisinden ibaret görülmesini pekiştiriyor. Bu söylem, tek adamdan “kurtulma”yı kendi başına yeterli bir siyasal hedefe dönüştürüyor. Bir sonraki adıma dair toplumun bugünden başlatması gereken tartışma gözden kaçıyor. Üstelik toplumun tam da bu tartışmayı fiilen başlattığı anda, kendisine kıskançlıkla sakladığı son aracı, seçim mekanizmasını kullanarak dönüşümü gündeme aldığı tarihi anda temelden bir rejim tartışması imkanı YSK ile kayıkçı kavgasına tutuşan Kılıçdaroğlu eliyle kapatılıyor.

Söz düzeyinde sert YSK polemiğinin gözden kaçırdığı, gerek CHP gerekse YSK’nin tek adam sonrası için aslında aynı modele oynadıkları ve bu modelin toplumun uzun vadeli çıkarları açısından sorunlu olabileceği: Ebedi tahterevalli ya da iki parti rejimi. İktidarın biri daha dini/muhafazakar diğeri daha seküler/muhafazakar tonlu her ikisi de gayet milliyetçi iki partinin tekelinde durduğu bir rejim. Her ikisinin birden, kendi çeperlerindeki sosyal hareketleri ve marjinal siyasetleri, yerellikleri, … içerdiği ve absorbe ettiği bir rejim. Bunların iktidar mahfillerine yaklaştıkları oranda seçilmişlerle atanmışlar arasındaki ince dengelerin etki alanına girerek törpülenmesini kalıcı olarak garantileyen bir rejim. Etnik, kültürel ve dini açılardan benzeşen bir çok parçalılığı bir arada tutan Amerikan sisteminin TC’ye uyarlaması olarak da okunabilir. Bunda hem devletin hem de kadim devlet partisi CHP’nin ayrı ayrı yapısal çıkarları var.


Gizli bir gündem söz konusu değil, 12 Eylül darbe iktidarı iki partili rejim hedefini açıkça ifade ve ilan etmişti. Ancak yöntem naifti; hedefe parlamenter rejim içinde varmanın mümkün olabileceği varsayılmıştı: Parlamenter rejim içinde eleme aracı olarak tasarlanan %10 barajı, CHP ve AKP dışındaki tüm partilerin baraj altı, %40+ oyun ise temsil dışı kaldığı 2002 seçimleri hariç tutulursa, istenen sonucu vermemiş, hemen her seçimde 3 ila 5 parti TBMM çatısı altında yer bulabilmişti. 1983’te fiyaskoyla sonuçlanan MDP/HP farsının altından çok sular aktı. Yerleşik devletin siyasal alana etki için know how birikimi -her türlü belalatı yöntem dahil- bugün çok daha zengin, bu alana incelikli müdahaleler için çok daha mücehhez. Bugün, koşullar bu tarihsel hedefe varmak için önemli bir merhalenin daha geçilmesini hem zorunlu hem mümkün kılıyor. Zorunlu, çünkü hala rotası ve sonrası belirsiz bir Erdoğan, mümkün, çünkü artık İmamoğlu var.

Özal, 12 Eylül ruhunu bizzat icra edenlerden daha iyi kavramış politikacı olarak, başkanlığı ilk söze döken olmuştu. 16 Nisan 2017’de MHP marifeti ile türktipi başkansı rejime geçiş -riskli de olsa- bir ön adımı oluşturdu. İktidarın oluşması artık %50 çoğunluk gerektiriyor, bu durum parti bloklaşmalarını teşvik etmenin ötesinde zorunlu kılıyordu. 16 Nisan 2017 rejim uyarlamasının % 35/45 oy aralıklarında rahat çoğunluklar elde etmeye alışkın bir AKP’den çok ikili rejim içinde kanatları törpülemeye odaklanmış bir devletin projesi olduğunu görmek lazım. 16 Nisan’da şaibeli bir şekilde geçirilen başkansı rejimin 1983 Anayasası’nın içine üç beş madde değişikliği ile rahatlıkla monte edilebilmiş olması ve bütün bir rejim değişikliğine rağmen, özünde aynı anayasa ile yola devam ediyor oluşumuz kendi içinde tutarlı ve açıklayıcıdır: 12 Eylül Anayasası’nın kastı ve ruhu 16 Nisan uyarlaması ile nihayet kendine bir de vücud bulmuştur. Bu geçişin Erdoğan’a denk gelmiş olması, yaygın kanının aksine başlıca çelişkisi, bu anlamda riskidir. Erdoğan gibi karizmatik bir figür ortada olmasaydı, arzulanan rejim geçişi asla mümkün olamazdı. Geçişin Erdoğan kadar nevi şahsına münhasır bir politikacı üzerinden mümkün olmuş olması, rejimin sürdürülebilirliğini riske atıyor:  Erdoğan’ın polarize edici, kendine oy vermeyeni şeytanlaştırıcı politikaları, “%50’yi toparlayan alır” kuralını al gülüm ver gülüm tahterevallisinden ölümcül bir ötekileştirme oyununa çeviriyor. Devlet aklı, yeni rejimin normalleştirilme ihtiyacına çalışıyor.

(Devam edecek)

(Yazının tamamı, Birikim Dergisi’nde de yayımlanmıştır.)



Yorumunuzu Ekleyin Arkadaşınıza Gönderin İlgilisine Gönderin Çıktısını Alın Sayfa Başı
Bu Habere Henüz Yorum Yapılmamış
» Güne Bakış
 
Son Haber
İSİG: Yılın ilk dört ayında 545 işçi iş ...
Avustralya’da kedi soykırımı...
Sri Lanka’daki saldırıları IŞİD üstlendi...
'ABD uçakları Türkiye'yi tehdit etmezse,...
Adnan PELVANLAR yazılarıyla GENEL HABERL...
 
Gündem
Rusya parlamentosundan 19 Mayıs mesajı...
Her şey çok güzel olacak – Leyla Alp...
Türkiye yazarı Özışık: Bizim mahallenin ...
Gazetecilere bir yılda 256 yıl hapis, 17...
Ve İstanbul T.C'ye kavuştu...
 
Sağlık
DERGİ - Günde ne kadar su içeceğimize na...
Kongo’daki Ebola salgınında ölü sayısı b...
ABD’de 44 eyaletten ortak dava: İlaç şir...
Sıcaklık kaynaklı kalp krizi riski artıy...
Restoran şefi: Dışarıda döner, köfte, la...
 
Teknoloji
Rus uzman: ABD, Türkiye'nin aldığı F-35'...
Kuzey Denizi'ndeki istiridye ve diğer ca...
Gazeteler satmıyor, televizyonlardan hab...
ABD medyası Rus, Çin ve Amerikan hiperso...
Bitkilerin birbiriyle ‘konuştuğu’ bilims...
 
Asayiş
ABD, DSG'ye (YPG) yardımlarını sürdürüyo...
Emniyet'in 'gizli' FETÖ raporundan: TSK'...
Kıbrıs RUM KESİMİ'nde seri kadın cinayet...
Polis otosunda tecavüze ‘iyi hal’ indiri...
Küçükçekmece’de bir çocuğa istismar dava...
 
Siyaset
Siyasi bir özne olarak YSK rejim müteahh...
Dilipak: Reisin yakınındakiler reisi köt...
Yeni Şafak yazarı Öztürk: AK Partili Yen...
İmamoğlu: Madem sayıyı bu kadar az görüy...
İstanbul’da 17 ilçede oylar sayılıyor...
 
Eğitim
Bornova GÜZELCAN KARDEŞLER ORTAOKULU’nda...
Kadıköy'de gözaltına alınan lise öğrenci...
Fransa Meclisi’nden 15 yaş altı öğrencil...
Eylem yaptıkları için gözaltına alınan l...
'Çevremizde Neler Oluyor?' konulu kompoz...
 
Çevre
Bursalı avukat, iki geyiği avlanmaktan k...
Ne çöp üretiyorsanız, O’sunuz…...
Ağaçlar, tavuklar ve biz: Kolektif bağış...
Karbon tarımı CO2 emisyonlarını azaltabi...
Çevre alanında çalışan hukukçular kaygıl...
 
Kültür / Sanat
Ömer Hayyam 971 Yıl Önce Bugün Doğmuştu...
‘Yasaklı Wikipedia’ iki yaşında!...
Bir kişi şikayetçi oldu, resim sergisi k...
Selçuk Demirel’den yeni bir kitap: PSİ –...
Mehmet Aslantuğ: Muhalif partili değilim...
 
Spor
Can Bartu: Fenerbahçe’nin ve Türk futbol...
Para atletler Esra Bayrak ve Zübeyde Süp...
Emirhan Toper, Fransa’dan çiftler şampiy...
Arda; şişeden çıkan cin ...
Japonya'nın ilk tenis şampiyonu Naomi Os...
 
Yerel
Bartın halkı doğasını savundu...
Türkiye’nin en büyük 11. tatlı su kaynağ...
Elazığ Belediye Başkanı: Suriyelilere gi...
Karaman’da stat adı tartışması son buldu...
Küresel iklim değişikliği: Rize’yi 2. ke...
 
Dünya
Güney Afrika kabinesinde cinsiyet eşitli...
ABD’yi 12 günde 300’den fazla hortum vur...
Alman medyası: Yeşiller Greta dalgasıyla...
İdlib’ten kaçanların sayısı 200 bine day...
Norveç karasularında bir ‘ajan balina’...
 
Çocuk
‘Sevgi Evleri’nde 26 çocuğa işkence yapı...
Türkiye çocuk istismarında üçüncü sırada...
HSK Rabia Naz dosyası için müfettiş göre...
Yemen: Yemek alabilmek için kız çocuklar...
Dünya üzerindeki 155 milyon çocuk yeters...
 
Sosyal
İki kadın, iki cinayet: Kızgındım, kıska...
Prof. Dr. Bayram Göçmen vefat etti...
Avedis Cebeciyan’ın 'Bir Ermeni Subayın ...
Ayşen Gruda hayatını kaybetti...
27 yıldır yaşadığı Atatürk Havalimanı'n...